Chapter 1 - เทพประจำตัวจองยูซอก
เด็กหนุ่มผงะตามแรงช็อต ทำให้หมวกหล่นลงพื้น ทำให้จองยูซอกอึ้งตะลึง
“ O_O “ หน้าของจองยูซอก
เด็กหนุ่มตรงหน้าเมื่อกี้นี้ ตอนนี้คือหญิงสาวหน้าตาโนเนะ ผมยาวสยาย ทำให้ดูเป็นผู้หญิง
ซึ่งแตกต่างจากก่อนหน้านี้มาก
“ผู้หญิงในห้องน้ำชาย” จองยูซอกตกตะลึง
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด” ทันทีที่หายตะลึง หญิงสาวก็กรีดร้องด้วยความตกใจ
“เฮ้ยยยย ! #@%$#@!%^&*%# ” ยูซอกตกใจรีบลากหญิงสาวไปหลบตรงทางหนีไฟทันที
“ไอ้จุน เป็นอะไรไปยะ แหกปากทำไม” ดีเจเท็ปเปโผล่ออกมาจากห้องน้ำอีกห้อง
“อ้าว นี่ชั้นหลอนไปเองหรอกเหรอ นังจุนแกทิ้งฉันอีกแล้วนะ” ว่าแล้วก็เอาหูฟังใส่หูต่อไป
ทางด้านจองยูซอก กับ สาวนิรนาม
“ผมขอโทษที่ทำให้คุณตกใจ” จองยูซอกหันไปขอโทษหญิงสาวตรงหน้า
“มะ..มะ..ไม่..เป็นไร..คะ..คะ...ค่ะ” หญิงสาวตอบตะกุกตะกัก
“ว่าแต่ช่วยใจเย็นๆนิดนึง ผมไม่กัดหรอกครับ แล้วทำไมไปอยู่ในห้องน้ำชายหล่ะครับ”
“เอ่อ นั่นมันห้องน้ำหญิงต่างหาก” หญิงสาวตอบ
“ O///////O ห้องน้ำ...ยะ...ยะ...หญิงเหรอ” จองยูซอกกลายเป็นฝ่ายตะกุกตะกักเอง
“ใช่ๆๆ ว่าแต่นายหน้าตาคุ้นๆนะ” หญิงสาวพยักหน้าก่อนนึกได้ว่าหมอนี่หน้าตาคุ้นๆ
“คือว่า....” จองยูซอกกำลังจะตอบ
“อ๊ะ! ชั้นต้องไปแล้ว เดี๋ยวจัดรายการไม่ทัน เจ้เท็ปเปแย่งค่าแรง” หญิงสาวกล่าวก่อนจะรีบ
วิ่งขึ้นบันได จนได้เรื่อง
“ว้ายยยย OoO“ หญิงสาวก้าวพลาดกำลังหงายหลังลงมาจากบันได
“เฮ้ยยยย” จองยูซอกรีบวิ่งเข้าไปรับหญิงสาวไว้ได้ทันในอ้อมกอดพอดี แล้วก็เหมือนมีกระ
แสไฟฟ้าแล่นไปทั่วกายคนทั้งสอง จากนั้นรอบๆกายก็กลายเป็นทุ่งกว้างมืดมิด มีอัศวินหนุ่มห้าคน
ยืนรายล้อมก้อนเมฆดำมหึมา
“จอมมาร แน่จริงแกออกมาสู้กับพวกเราสิ” อเล็กซานเดอร์ตะโกนท้าทาย
“คิดลองของเหรอ อเล็กซานเดอร์” เสียงดังกึกก้องออกมาจากก้อนเมฆสีดำขนาดยักษ์
“อย่าลีลา เตโมเรย่า เจ้าควรหยุดทำชั่วได้แล้ว หาไม่เจ้าจะหาว่าพวกข้าไม่เตือน” เสียงเทพ
ที่ยืนหันหลังชนกับเจ้าชายโจนาธานตะโกนคุยกับก้อนเมฆยักษ์ จองยูซอกเห็นหน้าเพื่อนๆชัดเจน
รวมถึงเทพที่หันหลังชนกับตัวเองก็เช่นกัน ต่างจากเทพคนอื่นๆที่หน้าตาพร่ามัว
“พาเมเลีย พูดถูก หากเจ้าไม่หยุด เจ้าจะถูกพลังจากเหล่าเทพทำให้แตกสลาย” เทพด้าน
หลังอเล็กซานเดอร์ตะโกนออกไปบ้าง
“ฮ่าๆๆ จูเลียน นี่เจ้ากล้าขู่ข้าเรอะ โถๆๆ จูเลียนผู้เงียบขรึม”
“นายๆๆ นี่ๆๆ จะปล่อยได้รึยัง” หญิงสาวตรงหน้าตบหน้าจองยูซอกเบาๆเป็นการเรียกสติ
“จูเลียน” จองยูซอกเผลอหลุดปากเรียกหญิงสาวตรงหน้าเป็นชื่อเทพ
“เฮ่ยๆ ไม่ใช่ๆ เธอชื่ออะไร จะได้เรียกถูก”
“จุนโกะ นายล่ะ ชื่ออะไร ”
“ยูซอก จองยูซอก เธอมีอีเมล์ หรือ เบอร์มือถือไหม”
“นี่หาเรื่องจะจีบฉันเหรอ” จุนโกะถามอย่างรู้ทัน
“เอาเบอร์มาเหอะน่า” จองยูซอกตัดบท ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะ
“ฮัลโหล”
‘เฮ้ย ยูซอกนายอยู่ไหนเนี่ย รีบมาที่รถตู้ด่วนเลย มีแฟนคลับมาจากไหนไม่รู้เต็มไปหมด’
เสียงแจฮากรอกมาจากอีกฟากอย่างร้อนรน
“เออๆ” จองยูซอกตอบก่อนวางสาย
“ว่าไงเบอร์เธอล่ะ” จองยูซอกหันไปทวงเบอร์กับจุนโกะ
“มีคนอยู่ในนี้นานาโกะ หรือว่าจะเป็นพวกหนุ่มๆ”
“เฮ้ย เวรแล้ว” จองยูซอกได้ยินเสียงฝีเท้า กองทัพแฟนคลับแน่ๆ ที่กำลังวิ่งกรูกันมาทางที่
เขาอยู่ จองยูซอกจึงจำต้องลากจุนโกะไปด้วย
“เฮ้ย จะลากฉันไปไหนอ่ะ” จุนโกะร้องเสียงหลง
“เงียบๆสิ ถ้าเธอไม่อยากเป็นศพ อีกอย่างนะ ฉันยังไม่ได้เบอร์ เธอต้องไปกับฉันก่อน”
“ง่า....T..T” อยู่ดีๆก็มีหนุ่มหล่อแต่หน้าคุ้นๆ ลากไปไหนก็ไม่รู้
เสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะอีกครั้ง
“ฮัลโหล เฮ้ยพวกนายกลับโรงแรมไปก่อนเลย กันอีเจ้ออกไปด้วยนะ เดี๋ยวฉันตามกลับไป
ก็ฉันโดนพวกแฟนคลับไล่ตามอยู่เนี่ย” จองยูซอกพูดจบก็วางสายทันทีไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูด
เลยแล้วทั้งสองคนก็โผล่ออกมาด้านข้างสถานีวิทยุ
“แท็กซี่” จองยูซอกตะโกนเรียกแท็กซี่
“ไปโอกินาว่าโฮเทลครับ”
“เฮ้ นายจะพาฉันไปโรงแรมเหรอ” พูดไม่พูดเปล่า ทุบชายหนุ่มไปหลายที
“เงียบๆสิ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก แค่อยากให้ไปเจอกับใครบางคนเท่านั้นเอง” จองยูซอง
รีบหยุดจุนโกะก่อนที่คนขับแท็กซี่จะเข้าใจผิด
“ใครอ่ะ” จุนโกะถามด้วยความงง
“ถึงแล้วครับ” ลุงแท็กซี่จอดด้านหน้าโรงแรม
“คุณลุงครับช่วยเลื่อนไปด้านหลังทีสิครับ” จองยูซอกหันไปบอกกับแท็กซี่ ก่อนหยิบหมวก
มาใส่ให้จุนโกะ
“พรางตัวไว้ก่อน” จองยูซอกบอกกับจุนโกะด้วยเสียงอบอุ่น ก่อนส่งยิ้มละลายหัวใจให้
“ไปๆลงได้แล้ว” จองยูซอกบอกกับจุนโกะหลังจากที่คนขับเลื่อนรถมาจอดด้านหลังให้ จุน
โกะเดินตามจองยูซอกไปอย่างว่าง่าย
“นายจะพาชั้นไปไหนกันแน่จองยูซอก” จุนโกะถาม ในขณะที่จองยูซอกก็เอารีบเดินเร็วๆ
“ถึงแล้วห้องของชั้น” จองยูซอกตอบหลังจากหยุดหน้าห้องสวีทห้องหนึ่ง
“มาแล้วเหรอฮะพี่ยูซอก” ชเวจองมินเดินมาเปิดประตูรับ
“พวกเราเป็นห่วงนะ ไปไหนก็ไม่บอกให้ชัด พวกชั้นก็นึกว่านายโดนแฟนคลับลากไปปู้ยี่ปู้
ยำซะแล้ว ฮ่าๆๆ” คิมแจฮาได้ทีเฉ่งจองยูซอก
“ฉันเจอคนที่ตาเทพไรนั่นบอกว่าเป็นเทพประจำตัวฉันแล้วหว่ะ” จองยูซอกเปิดประเด็น
“จริงอ่ะ ไหนล่ะพี่ยูซอก” คิมแทคยองถามด้วยความไม่เชื่อว่าจะเป็นเรื่องจริง
“นี่ไง จุนโกะมานี่สิ” จองยูซอกหันไปเรียกจุนโกะที่ยืนงงอยู่ตรงทางเดินหน้าประตูห้อง
“ฮะ! ผู้ชายเหรอ พี่ฮะ เทพประจำกายต้องผู้หญิงไม่ใช่เหรอผมจำได้นะ” ชเวจองมินร้อง
เสียงหลง ด้วยอาการที่น่ารัก ทำตาใสซื่อ
“เจ้าบ้า นี่จุนโกะ ผู้หญิงเฟ้ย” จองยูซอกดึงหมวกจุนโกะออก
“ยูซอกแกพาผู้หญิงเข้าห้องพวกเรา” ปาร์คคยูซองพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ไรอีกฟะ ผู้ชายก็ไม่เอา ผู้หญิงก็มีปัญหา ฉันจะพิสูจน์เรื่องฝันประหลาดไรนั่นไง เพราะฉัน
เห็นภาพอดีตเหมือนที่ลุงนั่นบอกเป๊ะ”
“งั้นเราก็ต้องเรียกลุงนั่นออกมาสินะ” แจฮาถาม
“ไอริสคัมมอน ไอริสคัมมอน ไอริสคัมมอน....” คิมแทคยองร้องเรียก เงียบไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ไม่เห็นมีอะไรเลยพี่” ชเวจองมินเริ่มบ่น
“ใจเย็นๆเด่ะ เดี๋ยวคนหล่อลองก่อน ไอริสคัมมอน ไอริสคัมมอน ไอริสคัมมอน....” เงียบ
สนิทยิ่งกว่าอยู่ป่าช้า
“ไรเนี่ย พี่แทคยองเรียกก็ไม่มา พี่แจฮาเรียกก็ไม่มาอีก ผมว่าพวกเราหลอนกันไปเองแล้ว”
ชเวจองมินยังบ่น
“ฉันเรียกเอง” จองยูซอกบอกพร้อมกับจับมือจุนโกะที่หน้าแดง
“ไอริสคัมมอน ไอริสคัมมอน ไอริสคัมมอน....” สิ้นเสียงของจองยูซอก ร่างของจุนโกะก็
กระตุกวาบ ลอยอยู่กลางอากาศ เกิดจุดสีชมพูและเรืองแสงที่กลางหน้าผาก พร้อมกับควันบางๆสี
ชมพูค่อยๆพวยพุ่งออกมา
“เรียกข้ารึ” เทพชราถาม
“ใช่แล้ว ลุง พี่ยูซอกบอกว่าเจอคนที่ลุงบอกว่าเป็นเทพของพวกเราแล้วฮะ” ชเวจองมินรีบ
รายงาน
“ไหนๆๆ ใช่แล้วจูเลียนธิดาคนที่สองของข้า ธิดาเทพผู้พิทักษ์อัศวินอเล็กซานเดอร์ แห่งเอ
เฟซุส หึๆๆ มาจุติอยู่ญี่ปุ่นเมืองแฟชั่นเลยรึ”
“ลูกสาวเหรอ” คิมแทคยองทวนคำ
“ใช่ๆ ข้าลืมบอกไปว่าเหล่าเทพประจำกายพวกเจ้าคือธิดาเทพของข้าเอง ประกอบไป
ด้วย ’พาเมเลีย’ ธิดาคนโต เทพแห่งสายน้ำ เทพประจำกายโจนาธาน ‘จูเลียน’ เทพแห่งสายลม ‘เป
ปารอส’ ธิดาคนกลาง เทพแห่งผืนดิน เทพประจำกายเจ้าชายซีอาห์ ‘คีซายา’ ธิดาคนที่สี่ เทพแห่ง
ขุนเขา เทพประจำกายโดมินิค คนสุดท้องคือ เยซาเนีย เทพแห่งเพลิง เทพประจำกายไมเคิลแองเจโล่”
“แล้วทำไมต้องให้เรียกหลายรอบหล่ะ” แจฮาถาม
“ฮ่าๆๆ เจ้าเด็กบ้า ข้าบอกแล้วไงว่าต้องให้เจ้าของเทพเรียกเอง เจ้าเขยพวกนี้นี่”
“เขยๆเหรอ...” ปาร์คคยูซองถามเสียงเย็นชา
“ใช่ ก็พวกเจ้าคือเขยของข้า พวกเจ้าพบรักกับเหล่าธิดาเทพของข้า จนพลาดท่าให้จอม
มารครอบงำ จึงต้องคำสาปไง”
“ถ้าของพี่ยูซอกน่ารักขนาดนี้แล้วของผมจะน่ารักแค่ไหนน้า...OwO ” จองมินจินตนการไป
ไกล
“เอาหล่ะ ข้าจะคืนความทรงจำให้กับจูเลียน แล้วนางจะมีพลังพิเศษ ข้อสำคัญอย่าทำให้
เหล่าเทพระแวงในตัวพวกเจ้า มิเช่นนั้นจะถูกอำนาจมืดครอบงำอีกเช่นอดีต” แล้วชายชราก็เดินไป
ยังร่างของจุนโกะ แล้วร่ายคาถา
“จูเลมีย่านี่ เมอา โดเทเรเอ่อ วีลา เวเค อะป้า บะดะ นาอะวา...” สิ้นเสียงของเทพชรา แสง
สีชมพูก็สว่างวาบออกจากหน้าผากของจุนโกะ และแผ่คลุมทั้งร่าง
“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย โจนาธาน ซีอาห์ โดมินิค ไมค์ อเล็กซ์!!” พอเห็นหน้าจองยูซอกก็โผเข้า
กอดชายหนุ่มทันที
“จูเลียน หันทางนี้หน่อยสิลูก T^T พ่อก็อยู่ด้วยนะ”
“ท่านพ่อ!!” เทพจูเลียนในร่างของจุนโกะวิ่งโผไปหาตาแก่ที่อ้าแขนรอ ก่อนจะหยุดกึก
“เล่นอะไรเป็นเด็กๆไปได้ แล้วเหตุใดข้าจึงหลุดจากคำสาป” จุนโกะถาม
“ยัง เจ้ายังไม่หลุดจากคำสาป ตราบใดที่ยังรวมตัวกันไม่ครบ แล้วกลับไปจัดการกับเตโมเร
ยา เจ้าก็ยังไม่หลุดออกจากคำสาป”
“ O-O “ หนุ่มๆนั่งมองพ่อลูกคุยกันอย่างแปลกใจ
“แล้วพี่ๆกับน้องๆละคะ”
“ต่อไปนี้พวกเจ้าต้องตามหาเทพประจำกายที่เหลือ หากคืนความจำให้พาเมเลียเมื่อใด
พวกเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเรียกหาข้าอีกต่อไป เพราะหลังจากนั้นนางจะมีพลังพิเศษสามารถปลุก
น้องๆของนางได้เอง และนางจะเป็นผู้นำพวกเจ้ากลับไปยังเอเฟซุสอีกครั้ง”
“หมายความว่าพวกเราต้องออกเดินทางตามหาเหรอ จะไปได้ยังไง แบบนี้ผู้จัดการวงได้
แหกอกพวกเรากันพอดี” แจฮาท้วงขึ้น
“อ้าว ก็ทัวร์คอนเสิร์ตไงโจนาธาน ใช่ไหมคะท่านพ่อ” จุนโกะพูดขณะที่มองตากับจองยู
ซอกอย่างเขินๆ สร้างความหมั่นไส้ให้กับเทพชรา และหนุ่มๆคนอื่นอย่างมาก
“เฮ้ยๆ จะมานั่งจ้องตาอะไรกันตอนนี้ รอให้คุยธุระให้เสร็จก่อนไม่ได้รึไง” เทพชราบ่น
กระปอดกระแปด
“ค้าบบบบ -..- “ จองยูซอกรับคำ
“ค่ะ -..- “ จุนโกะรับคำเช่นกัน
“ระหว่างนี้จะมีเหตุการณ์ประหลาดขึ้นระหว่างทางที่เจ้าจะได้เจอกับเทพที่เหลือ พวกมัน
รับคำสั่งมาจากเตโมเรยาให้ขัดขวางพวกเจ้า ข้าจะให้ลูกแก้วประจำตัวแก่พวกเจ้า ยามมีปีศาจให้
เรียกชื่ออาวุธประจำกายอาวุธจะออกมาพร้อมกับชุดเกราะ ส่วนเทพประจำกายจะปรากฏก็ต่อเมื่อ
เจ้าขานชื่อนาง อาวุธที่ทรงอานุภาพอยู่แล้วจะยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเมื่ออีกเมื่อเจ้าและธิดา
เทพคู่กายรวมพลังกันเป็นหนึ่งเดียว” พอแจกลูกแก้วเสร็จ เทพชราก็สลายตัวไปพร้อมกับกลุ่มควัน
สีขาว
“ลูกแก้ววิเศษ อยากลองเล่นจัง” ชเวจองมินอยากเล่นลูกแก้วตามประสาเด็กอยากรู้
“ฉันว่าให้ยูซอกมันทดลองดีกว่า ไหนๆมันก็เจอเทพประจำกายแล้ว ครบเซตพอดีเนอะ”
“อ้าว คิมแจฮา ทำไมให้ฉันทดลองหล่ะ นายไม่ทดลองเองซะเลย” จองยูซอกแย้ง
“เออๆ ลองๆไปเหอะ จริงอย่างแจฮามันว่า นายมีครบเซตแล้วนี่หว่า” ปาร์คคยูซองพูดมั่ง
“ก็ได้ฟะ T^T “
“อาวุธของฉันมันอะไรหว่า ‘หอกสะท้านฟ้า’ ใช่ป่ะจุนโกะ”
“หอกสะท้านโลกา ตะหาก” จุนโกะตอบเสียงเยิ้ม
“เอาล่ะนะ (ชูลูกแก้วขึ้น) ‘หอกสะท้านโลกา’ จงออกมา” สิ้นเสียงของจองยูซอก แสงสีขาว
อมชมพูก็สว่างวาบขึ้นรอบกาย และมีแท่งประหลาดวิ่งรอบๆกาย พอแสงจางหายไป จองยูซอกก็
ยืนอยู่ในชุดอัศวินสีดำ ยืนถือหอกสะท้านโลกาด้วยมาดสุดเท่
“ว้าววว พี่ยูซอก เท่มากเลยอ่ะ” ชเวจองมินกระโดดรอบๆตัวจองยูซอก
“เรียกเทพดิพี่” คิมแทคยองบอก
“จะเรียกทำไมก็นั่งอยู่นั่นไง” จองยูซอกชี้ไปที่จุนโกะที่นั่งอยู่ที่โซฟา
“ต้องเรียกสิ ไม่งั้นจุนโกะก็ยังเป็นคนธรรมดา เดี๋ยวไม่มีพลังนะจ๊ะ” จุนโกะบอก
“แล้วต้องเรียกยังไงอ่ะ” จองยูซอกถามพร้อมส่งรอยยิ้มละลายหัวใจจุนโกะอีกระลอก
“ชื่อเทพไง ‘จูเลียน เทพแห่งสายลม จงมาหาข้า ณ บัดนี้’ ลองสิ”
“จูเลียน เทพแห่งสายลม จงมาหาข้า ณ บัดนี้” สิ้นเสียงของจองยูซอก ร่างของจุนโกะก็มี
ปีกสีชมพูกางใหญ่ห่อคลุมร่างกาย แสงสีชมพูสว่างวาบแล้วปีกก็คลายออกเห็นจุนโกะในชุดสีชมพู
มีปีกสีเดียวกับชุด และพลอยสีชมพูเม็ดเล็กกลางหน้าผาก
“ว้าววว ชุดสุดยอดไปเลยฮะ” ชเวจองมินสนใจตามประสาเด็ก ในขณะที่คนอื่นๆได้แต่อึ้ง
“ไว้พวกเจ้าเจอเทพของตัวเองเมื่อไหร่ก็จะเห็นเองแหละชุดเท่ๆ” จุนโกะบอกชเวจองมิน
“เก็บหอกได้ยังอ่ะ เดี๋ยวผู้จัดการวงมาเห็นเข้า จะหาว่าพวกเราบ้า ที่สำคัญจุนโกะจะซวย”
“ฮ่าๆๆ อเล็กซ์ท่านไม่ต้องห่วงข้าหรอก หากแปลงร่างแล้วจะมีแค่พวกท่านเท่านั้นที่เห็นข้า
คนอื่นไม่เห็น ชุดท่านก็เช่นกัน”
“แต่ผมว่าถอดดีกว่าจุนโกะ ไว้ใช้ยามจำเป็น” ไม่พูดเปล่า ส่งรอยยิ้มละลายหัวใจครั้งที่
สามให้จุนโกะ
“ได้ๆ ท่านต้องบอกว่า ‘หอกสะท้านโลกา จงกลับสู่ห้วงนิทรา’ แล้วทุกอย่างก็จะกลับเป็น
ปกติค่ะ” จุนโกะบอก
“หอกสะท้านโลกา จงกลับสู่ห้วงนิทรา” สิ้นเสียงหอกประจำกายก็กลายเป็นลำแสงสีขาว
พุ่งหายไปในลูกแก้ว ชุดอัศวินค่อยๆกลายเป็นชุดเดิมของจองยูซอก
“คนอื่นๆก็จำวิธีไว้ละกัน คล้ายๆกัน เจ้าชายซีอาห์ ท่านต้องท่องมนต์ว่า ‘ซีอาห์ เมจิค คัม
มอน’ โดมินิคเจ้าต้องท่องมนต์ว่า ‘เมจิค มิวสิค คัมมอน’ ส่วนไมค์ ท่านต้องท่องมนต์ว่า ‘ไฟเออร์
แอรโร่ว์ คัมมอน’ วิธีเก็บก็เหมือนๆกัน” จุนโกะซึ่งกลับสู่สภาพเดิมบอกกับหนุ่มๆ
“เมื่อใดที่มีปีศาจ ลูกแล้วจะเปล่งแสงสีแดงออกมา แน่นอนมีแค่พวกท่านกับเหล่าเทพ
เท่านั้นที่สามารถเห็นแสงจากลูกแก้ว แต่ถ้าหากเจอกับเทพประจำกาย ลูกแก้วจะเปล่งสีตามเทพ
ประจำกายของท่าน แล้วก็จะเปล่งเฉพาะของใครของมัน เช่นดูนี่ค่ะ” พูดจบก็ชี้นิ้วไปที่ลูกแก้วของ
จองยูซอกกับปาร์คคยูซอง ลูกแก้วทั้งสองลูกลอยมาอยู่ในมือของจุนโกะ ลูกแก้วของจองยูซอก
เปล่งแสงสีชมพู ส่วนของเคชอนไม่เกิดอะไรขึ้น
“เห็นไหมคะ ลูกแก้วของอเล็กซ์จะเปล่งสีประจำกายข้า ซึ่งเป็นสีชมพู ส่วนของไมค์ไม่เกิด
อะไรขึ้นเพราะข้าไม่ใช่เทพประจำกายของไมค์” จุนโกะอธิบาย
“แล้วจะรู้ได้ไงว่าใครเป็นเทพล่ะ บอกสีด้วยสิ” คยูซองถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ท่านพี่พาเมเลีย มีสีประจำตัวสีฟ้า เปปารอส สีทอง คีซายา มีสีเขียว ส่วนเยซาเนีย มีสีส้ม
เก็ทแมะไมค์ =_= ” จุนโกะทำหน้าเมื่อยเมื่อเห็นคยูซองยังคงทำหน้าเย็นชา
แล้วลูกแก้วของคยูซองก็เปล่งแสงสีส้มจางๆ
“อ๊ะ มันเปล่งสีจางๆ หมายความว่าไงเนี่ยจุนโกะ” คยูซองถาม
“ไมเคิลแองเจโล ท่านกำลังจะได้พบกับเยซาเนีย เทพประจำกายของท่านแล้ว”
ปึง!!!
“แจฮา ยูซอกกลับมาหรือยัง” ผู้จัดการวงผู้ไร้มารยาทเปิดประตูปึงเข้ามาในห้องของคิมแจ
ฮาและจองยูซอก
“ผมมาแล้วฮะพี่” จองยูซอกตอบ ก่อนจะทำหน้าเหวอ เมื่อนึกได้ว่าจุนโกะอยู่ในห้องด้วย
“หายไปไหนมา” ผู้จัดการถาม
“คือ....(หันไปทางจุนโกะ แต่เธอหายตัวไปแล้ว) เจอแฟนคลับวิ่งไล่ตามครับ ผมเลยต้อง
เผ่น จะไปที่รถเดี๋ยวจะตายหมู่ ก็เลยต้องหาที่ซ่อนก่อน” จองยูซอกตอบ
“แล้วไป ชั้นนึกว่าไปหลีสาว งั้นชั้นไปนอนต่อละ พรุ่งนี้ต้องไปไซตามะแต่เช้า” ผู้จัดการวง
เดินออกไป ทุกคนเพิ่งสังเกตว่าผู้จัดการวงใส่ชุดนอนลายหมีพูห์
“จุนโกะ จุนโกะ” จองยูซอกเรียกหาจุนโกะที่ไม่รู้ไปหลบอยู่ที่ไหน พลางพลิกโซฟา เบาะ
รองนั่ง
“อยู่นี่” จุนโกะยืนอยู่ที่เดิม แต่เป็นเงาบางๆ
“ชั้นจะกลับละนะ มีอะไรก็เรียกแล้วกัน” จุนโกะเตรียมหนีกลับ
“ผมไปส่ง” จองยูซอกอาสา
“บ้าเหรอ ฉันหายตัวไปเองได้ย่ะ” จุนโกะตอบ จองยูซอกได้แต่ยิ้มเขินๆ
“เหอะน่า มีไรจะบอก อายไอ้พวกนี้มันอ่ะ” จองยูซอกกระซิบข้างหูจุนโกะ
“ก็ได้ๆๆ” จุนโกะรับคำหน้าแดง
“เฮ้ยพวกนายกลับห้องใครห้องมันได้แล้ว ส่วนนายแจฮา อาบน้ำซะก่อนที่ฉันจะกลับเข้า
มา” จองยูซอกหันไปสั่งสมาชิกคนอื่นๆ ให้กลับห้องไป แล้วก็สั่งให้คิมแจฮาไปอาบน้ำ ส่วนตัวเองก็
ออกไปส่งจุนโกะที่หน้าลิฟท์
“มีอะไรก็ว่ามา อย่าลีลานะ ง่วงนอนแล้ว” จุนโกะบอก
“คืองี้ พรุ่งนี้พวกเราต้องไปพักผ่อนที่ไซตามะอ่ะ ผมอยากให้จุนไปด้วยไง” จองยูซอกบอก
หน้าแดง
“เอ่อออ ถ้าฉันว่างจะไปละกัน ไม่รู้วันนี้โปรดิวเซอร์จะว่าไงไม่ได้จัดรายการอีกต่างหาก”
จุนโกะบอกปัดไปแบบแอบเล่นตัวเล็กๆ แต่ในใจวางแผนไว้อย่างดี ใส่เสื้อผ้าไรดี บิกินี่กี่ชุด
“ก็ยังไงแล้วจุนหายตัวได้ใช่ม๊า แป๊ปเดียวเอง ถึงเวลาทำงานก็แว๊บกลับไปก็ได้นี่นา” ตื๊อ
เท่านั้นที่จะครองโลกเว้ย..จองยูซอก จุนโกะใจอ่อนยวบๆแน่ๆ
“ไปก็เห็นเองแหละ ไปก่อนนะยูซอก อย่าลืมห่มผ้าด้วยล่ะ” จุนโกะ อดีตชาติเทพจูเลียนหัน
ไปบอกลาจองยูซอก คนรักในอดีตชาติอย่างเขินๆ
“โอเค จุนเองก็เหมือนกันนะ” แล้วจุนโกะก็หายไป จองยูซอกวิ่งเขย่งก้าวกระโดดไปยังห้อง
ก็เจอกับปาร์คคยูซองที่ยืนยิ้มหน้าบานอยู่หน้าห้องตัวเอง
“คยูซอง นายเป็นอะไรน่ะ ทำหน้าตาชวนสยองอยู่ได้ ทีเมื่อกี้จุนโกะอยู่ฉันเห็นนายทำหน้า
เย็นชาตลอดเลย” จองยูซองแซวปาร์คคยูซอง
“นายดูสิ ลูกแก้วของฉันมันเปล่งแสงอีกแล้ว แปลว่าฉันจะได้เจอนางในฝันของฉันแล้วใช่
ไหม” และแล้วความลับก็แตกดังโผละ ว่าที่แท้ปาร์คคยูซองทำหน้าเย็นชาเพราะอิจฉาจองยูซอกที่
ได้เจอเทพของตัวเองก่อน
“ฮ่าๆๆๆ ฉันก็นึกว่านายเย็นชาทำไม ที่แท้ก็อยากเจอเทพของตัวเอง ใจเย็นไว้เพื่อน เดี๋ยว
ก็ได้เจอแล้ว ยิ้มไว้โลกจะได้สดใส อย่ามัวแต่ทำหน้าเย็นชา เดี๋ยวเหน็บกินหน้าหรอก” จองงยูซอก
หัวเราะอย่างสะใจ จึงทำให้โดนปาร์คคยูซองถองเข้าให้ที่พุง
“อ๊ากกก คยูซอง นายยย ฉันจะบอกให้จุนโกะแกล้งให้นายเจอเยซาเนียช้าๆ” จองยูซอก
ขู่ใส่ปาร์คคยูซองที่กระทุ้งพุงไปเมื่อกี้ ส่วนนายปาร์คคยูซองก็ทำหน้าเย็นชาอีกเช่นเดิม ประมาณ
นายกล้าเรอะ ชั้นจะขโมยกางเกงในนายไปให้แฟนคลับ คอยดูสิ (สาวๆรอพบกับกางเกงในจองยู
ซอกได้ ปาร์คคยูซองภูมิใจเสนอคร่าาา....^-^)
